domingo, 1 de março de 2015
Até já Amadeu
Tristeza é heresia perto da tua lembrança e nome.
A bom porto iremos amigo.
A língua. Eu sei... eu sei.
Descansa Amadeu.
Ouves-me? descansa.
Toma este abraço e segue descansado.
Obrigada Universo e toma conta deste amigo, leva-o onde mais for preciso, faz dele uma galáxia nova... ou duas!:) pois a energia sempre lhe sobejou. E, por favor, deixa-o por perto - com estrelas que se vejam nas noites escuras de Cicouro - para eu e os outros podermos matar saudades e relembrar o seu brilho.
quarta-feira, 28 de maio de 2008
L lhobo i la cordeirica
- Mas l que ben a ser esto? Antoce tenes stado a antrubiar l’auga pa que you nun la puoda buer…
- Çculpai-me, respundiu-le la cordeirica, mas cumo you staba a buer de l lhado de baixo, para adonde cuorre l’auga, nun cuidei que podira antrubiar l’auga que stábades a buer…
Cumo l lhobo staba resolbido a meté-se cula canhonica, nun se quedou, i dixo-le:
- Puode ser, mas hai por ende uns seis meses soube que andubiste a dezir mal de mi, nas mies cuostas.
- Cumo puode ser esso se hai seis meses you inda nien sequiera habie nacido!?
- Nun tenes bergonha? Cumo ye que puodes dezir ua cousa dessas? Siempre la tue família le tubo rábia a la mie i, por esso, se nun fuste tu que deziste mal de mi, há de haber sido tou pai ou tou abó.
I mal apenas acabou de dezir estas palabras, l lhobo saltou para anriba de la cordeirica, matou-la i comiu-la.
Porqui se bei que aqueilhes que nun ténen sentimientos, ralamente oubiran la rezon. Quando l poder le ye dado a giente mala i anjusta, nun adelantra argumentar cun eilha, porque l tirano siempre achará modo de botar las culpas parriba de la sue bítima. Hai alturas an que sós atacado i te ténen rábia i nun adelantra buscares las rezones bálidas para te justeficares, mas tenes de seguir l tou camino defendendo-te dessa giente.
quarta-feira, 16 de abril de 2008
L perro de l’hourtelana

- Á perro, tu bien me poderies deixar
L perro,
- Perro misarable,
La cuonta
Dei-le aquel títalo a la fábula porque ye mui aparecida cun un dito dezideiro mirandés que diç: «L perro de l'hourtelana solo faç l que le dá la gana» ou, noutra bersion «L perro de l’hourtelana, nin come nin deixa comer». Este dito dezideiro ten outras bersiones an Spanha yá zde l'Eidade Média i que l Marqués de Santillana trouxo até nós [1508]. Cun assento nel screbiu Lope de Vega l quelóquio El Perro del Hortelano.
La raposa i l lhion

Un die, iba ua
Uns dies apuis, la
Ua
La cuonta
Esta fábula nun mos puode anganhar: ye berdade que a la fuorça de melhor coincer las cousas, ou pessonas i animales, melhor podemos deixar de tener miedos sien rezon, que asséntan solo na falta de coincimiento; mas nunca mos podemos squecer que un lhion ye siempre un lhion, i la muita familiaridade puode-mos lhebar a facelitar las cousas, abaixar las guardas i, assi, quedarmos mais spuostos als ataques: por melhor coincer l peligro el nun deixa de eisistir.
terça-feira, 15 de abril de 2008
quinta-feira, 10 de abril de 2008
Antroducion / Introdução
As imagens que aparecem neste blog são sobretudo esboços e estudos preparatórios das ilustrações finais que acompanharão o texto - escolhemos não publicar tudo em blog para que continue a fazer sentido comprar o livro quando ele existir. Podiamos, em boa verdade, dizer que o blog nasce de uma vontade de partilhar este projecto que ainda é um embrião (de formas e textos) mas que se recusa a crescer silenciosamente. Porque assim acreditamos aguçar a curiosidade pelo livro e porque todo o processo será mais rico - e o resultado melhor - à medida que vamos expondo e evoluindo guiados pelo feedback. A nível da ilustração, as imagens expostas apontam já para o que vai ser desenvolvido: a grande preocupação reside sobretudo no desenho, uma vez que a edição final deverá ser a preto e branco.
A fábula, sendo um tema clássico da literatura, remete-nos em geral para as gravuras igualmente clássicas de grandes artistas como Doré, Grandville, Rackham, Potter e outros, porém, no nosso projecto, pretendemos trazer a fábula para os nossos dias, assim, nascem "pessoas-bicho" com roupas e cenários do século XXI onde se desenrolam as histórias intemporais que a Humanidade tende a repetir reforçando e mantendo actual a moral de todas elas.
Ana Afonso (português e ilustrações) e Amadeu Ferreira (mirandés i testos)

